بازسازی دهان از مهم ترین قسمت های درمان بیمارانی است که دارای شکاف لب یا شکاف سقف دهان هستند. این بیماران شکاف یک طرفه یا دوطرفه فک دارند که باعث تغییر شکل و تغییر در ضخامت استخوان می شود، در افراد دارای شکاف کام ممکن است رشد دندان با مشکل مواجه شود، به همین جهت در این نوشته به کاشت ایمپلنت دندان در افراد با شکاف کام پرداخته خواهد شد.

کاشت دندان در افراد دارای شکاف کام :

در این بیماران فرآیند عادی دندان در آوردن تحت تاثیر قرار می گیرد، و در برخی موارد با شکست مواجه می شود. این اتفاق معمولا برای دندان جلویی می افتد، از هر هزار متولد 1تا2 نفر به این بیماری مبتلا هستند.
شکاف فک یک بیماری مادرزادی است که به شکل شکاف لب و سقف دهان ظاهر می شود. ترک فک معمولا با جراحی و پیوند استخوان درمان می شود. پیوند استخوان به در آمدن دندان نیش کمک می کندوجابجایی های دندان در ارتودنسی را راحت تر می کند و امکان کاشت ایمپلنت را فراهم می کند.

شکاف سقف دهان
شکاف سقف دهان

در این بین، پیوند استخوان از استخوان لگن خود فرد برای کاشت دندان در افراد دارای شکاف کام یکی از بهترین روش هاست. اگر پیوند استخوان انجام شد از پروتز های ثابت یا متحرک استفاده می کنیم،اما هر دو پروتز معایبی دارند. مهم ترین عیب آن ها ساییدگی دندان های مجاور و عدم زیبایی است. با پیشرفت فرآیند های جوش خوردن، کاشت ایمپلنت نه تنها جویدن را راحت تر بلکه با افزایش زیبایی چهره و خنده موجب اعتماد بنفس بیمار می شود.کاشت ایمپلنت در این بیماران درمان بسیار مناسبی است چرا که روشی ایمن است و نرخ مرگ و میر کم می شود.اگرچه کاشت ایمپلنت مزایای انکار ناپذیری برای این بیماران دارد اما مشکلاتی نیز به همراه دارد.مهم ترین مسئله ادغام ایمپلنت با استخوان است چرا که ایمپلنت ها معمولا در نواحی پیوند شده کاشته می شوند که اکثرا این نواحی حجم و تراکم استخوان کمی دارند. این مسئله موجب کاهش موفقیت ایمپلنت می شود.برای جبران حجم و تراکم کم نیاز به جراحی های اضافی است که عوارض ، هزینه و مرگ و میر را افزایش می دهد.این پژوهش قصددارد به این سوال پاسخ بدهد .

تاثیر کاشت دندان در افراد دارای شکاف کام به چه صورت است؟

بدین منظور تصمیم به جمع آوری اطلاعات از دیگر مقالات کردیم تا خلاصه ای از آن ها گزارش کنیم.
درمجموع این مقالات، 361 بیمار بررسی شدند که میانگین آن ها 20 سال بود و 483 ایمپلنت داشتند. میزان موفقیت ایمپلنت های کاشته شده 93% بود.این پژوهش فقط بیمارانی را بررسی کرد که ایمپلنت آن ها در ناحیه ای که پیوند استخوان داشت کاشته شده بود.پیوند از استخوان لگن بیشترین نوع پیوند بود، چرا که سازگاری بالایی با شکاف فک دارد و مغز استخوان آن زیاد است. استخوان چانه نیز مکان مناسبی برای برداشت استخوان می باشد و طبق بررسی ها تاثیر آن از استخوان لگن نیز بیشتر بود، اما حجم استخوان آن کم است و باعث می شود به مواد پیوند دهنده ی بیشتری نیاز داشته باشیم.در این پژوهش مکان اهدا کننده ی استخوان مطرح نبود و صرفا میزان موفقیت ایمپلنت بررسی شد. اگرمی شد موفقیت ایمپلنت را بر اساس مکان های اهدا کننده دسته بندی کرد تحلیل ارزشمندی صورت می گرفت، چرا که این بخش های اهدا کننده بخاطر ساختار متفاوتی که دارند منجر به فرآیند ادغام متفاوتی می شوند، اما در مقالات بررسی شده این موضوع گزارش نشده است. و مقالات کمی تاثیر تحلیل استخوان حاصل از التهابات را بررسی کردند که اتفاقا توجه زیادی را به خود جلب کرد چرا که التهابات اطراف لثه نشان دهنده ی از دست رفتن زود هنگام ایمپلنت است.
اکثر مقالات برای بررسی های خود گروه کنترل را در نظر نگرفتند، یعنی گروهی که ایمپلنت آن ها در ناحیه بدون پیوند استخوان کاشته شده رابا این افراد مقایسه کنند. پس نیاز است در پژوهش های آینده از گروه کنترل نیز استفاده شود.این نکته بسیار حائز اهمیت است که در تحقیقات آتی این عوامل در نظر گرفته شوند تا شواهد علمی دقیق تری در دست داشته باشیم با این شواهد علمی می توان پشتیبانی بهتری از نتایج ایمپلنت این بیماران داشت.

دیدگاهتان را بنویسید

20 − 13 =

بستن منو
logo-samandehi